آمپـــول

بهمن که خشم همه وجودش را گرفته بود، با قدرت یقّه مرتضی را گرفت و او را بلند کرد و به دیوار چسباند و گفت: «مگه با تو نیستم می‌گم بلند شو؛ برگرد؛ می‌خوام آمپولت بزنم؟ زود باش ببینم.»

کد خبر: ۱۰۷۹۵

تاریخ: ۰۳ مهر ۱۳۹۲ - ۱۱:۰۸

تازه از عملیّات سنگین و سخت کربلای چهار برگشته بودیم؛ خسته و دل‌شکسته؛ هر کس گوشه‌ای پراکنده شد.

پرده را کنار زدم و مستقیم رفتم بغل علاءالدین رنگ و رو رفته سنگر لم دادم.

دستم را ستون پیشانی و آرنجم را بر زانو تکیه دادم.

پرپر شدن بچه‌ها، یکی‌یکی، جلو چشمانم رژه می‌رفت؛ دلم گُر گرفته بود؛ آرزو داشتم نبودم و درو کردن‌شان را نمی‌دیدم؛ غم سراسر وجودم را قبضه کرده بود؛ فرشید، مسعود، امیر و ... .

نعره پرخشم بهمن، مثل توپ بر سرم فرود آمد: «بلند شو؛ مگه با تو نیستم؟»

نگاهی متعجّب به او انداختم. در حالی که آرپی‌جی در دست داشت، یقّه مرتضی را گرفته بود و می‌کشید؛ مرتضی با عصبانیّت زد زیر دستش و گفت: «نکن؛ برو کنار؛ حوصله ندارم.»

مرتضی همان‌جا خشک‌ش زده بود؛ تازه فهمیدم قضیّه از چه قرار است؛ حسابی خنده‌ام گرفت.

موج انفجار، حال بهمن را دگرگون کرده بود؛ از سر و صدا، بچه‌ها ریختند داخل سنگر و همه مانده بودند که چه اتّفاقی افتاده؟ کسی جرأت نمی‌کرد حرفی بزند یا کاری بکند؛ هیچ‌کس از جایش تکان هم نمی‌خورد.

بهمن پشت سر هم داد می‌زد: برگرد؛ باید آمپولت بزنم.

هر لحظه ممکن بود آرپی‌جی را به سمت مرتضی شلیک کند؛ ترس و هراس حتّی توان فکر کردن را هم از ما گرفته بود.

احمد که کنار پرده سنگر ایستاده بود، انگشت‌ش را روی بینی گذاشت و به بچّه‌ها اشاره کرد ساکت بمانند و آرام بیرون رفت.

دقایقی نگذشت که دکتر صرّاف با خونسردی تمام همراه با احمد وارد سنگر شد و آرام به سمت بهمن رفت و گفت: «می‌خوای چکار کنی؟»

بهمن در حالی‌که ابروهایش را در هم گره زده بود، با خشم نگاهی به دکتر صرّاف انداخت و گفت: «مگه نمی‌بینی؟ می‌خوام آمپولش بزنم.»

دکتر با آرامش گفت: «تو قبلاً آمپول زدی؟»

بهمن با اخم گفت: «حالا می‌زنیم.»

ـ پس بذار اول یادت بدم بعد.

ـ لازم نکرده؛ خودم بلدم؛ تو فقط به این بگو برگرده تا من آمپولش بزنم.

ـ صبر کن؛ ببین این جوری که نمی‌شه؛ اول باید محل تزریق رو با الکل، ضد عفونی کنی، بعد ... .

دکتر صرّاف به آرامی نحوه آمپول زدن را توضیح می‌داد.

بعد گفت: «حالا بذار اول من یه بار، جلو تو آمپول بزنم، یاد بگیری، بعد تو بزن.»

و با این ترفند بود که کم کم بهمن را راضی کرد و آرپی‌جی را از دست‌ش گرفت.

نویسنده: سيده فرزانه پناهي