ﺁﻓﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﺷﻬﺪﺍﺀ

کد خبر: ۱۴۵۲۲

تاریخ: ۲۵ آذر ۱۳۹۴ - ۱۳:۰۹

ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺍﺯ ﺷﻬﺪﺍﺀ ﺳﺨﺖ ﻧﯿﺴﺖ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻗﺪﺭ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﯾﯿﻢ ﻭ ﺑﻨﻮﯾﺴﻢ ﺯﯾﺎﺩ ﻧﯿﺴﺖ، ﺳﺨﺖ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﺭﺍ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻦ ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻨﺶ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ ﺁﺳﺎﻥ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﺑﺎ ﺷﺮﻑ ﻭ ﺩﻻ‌ﻭﺭﺍﻥ ﺑﺎ ﻏﯿﺮﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺣﻔﻆ ﺧﺎﮎ ﻭﻃﻦ ﻭ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﻧﺎﻣﻮﺱ ﻭ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪﯼ ﺩﯾﻦ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻦ ﻭ ﺣﺎﻣﯿﺎﻥ ﻣﺎﻟﯽ ﻭ ﺗﺴﻠﯿﺤﺎﺗﯽ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺟﻨﮕﯿﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻟﯿﻞ ﺟﺎﯼ ﺟﺎﯼ ﻣﯿﻬﻦ ﺍﺳﻼ‌ﻣﯽ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻮﯼ ﺍﯾﺜﺎﺭ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﯼ ﻭ ﺍﺯ ﺟﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﮕﯽ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ.  ﯾﺎ ﺩﺭ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺎ ﺟﺎﻥ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ ﻭ ﺑﻤﺎﻧﯿﻢ، ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺳﺎﺩﮔﯽ! ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺁﺳﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺷﻬﺪﺍﺀ ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﺍﻓﺮﺍﺩﯼ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﻘﯿﻪ ﯼ ﻣﺎﻫﺎ ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ! ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻧﺼﯿﺐ ﻣﺎﻥ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﯿﻢ ﻣﺜﻞ ﺁﻥ ﻋﺰﯾﺰﺍﻥ ﺑﺎﺷﯿﻢ، ﮐﻪ  ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺑﯿﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﭼﯿﺰ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻥ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺷﻬﺪﺍ ﺷﻤﻊ ﻣﺤﻔﻞ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺷﻬﺪﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺩﺭ ﻗﺎﺏ ﯾﮏ ﻋﮑﺲ ﺑﻪ ﺩﯾﻮﺍﺭ، ﺩﺭ ﯾﮏ ﺗﺎﺑﻠﻮ ﺑﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﯼ ﺑﻠﻮﺍﺭ ﻭ ﺍﺗﻮﺑﺎﻥ ﯾﺎ ﺑﺮ ﯾﮏ ﺑﻨﺮ ﺑﺮ ﯾﮏ ﻣﯿﺪﺍﻥ ﯾﺎ ﺩﯾﻮﺍﺭ، ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺷﻬﺪﺍﺀ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﯼ ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﻠﺰﺍﺭ ﺷﻬﺪﺍ ﺩﻓﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﺮﺯﻫﺎﯼ ﻣﯿﻬﻦ ﻣﯽ ﻧﮕﺮﯾﺪ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﮐﺸﻮﺭ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﭘﻬﻨﺎﯼ ﺧﻠﯿﺞ ﻓﺎﺭﺱ ﻭ ﻋﻤﻖ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﺁﺯﺍﺩ ﺩﯾﺪ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺯﯾﺪ ﻭ ﻭﻗﺘﯽ ﻧﻘﺸﻪ ﯼ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﺑﻪ ﺭﻣﺰ ﻭ ﺭﺍﺯ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻭ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﯽ ﻭ ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﯽ ﺷﻬﺪﺍﺀ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺩﺳﺖ ﭘﯿﺪﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﭘﺲ ﺷﮏ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﺪ ﮐﻪ ﺷﻬﺪﺍﺀ ﺟﺰﯾﯽ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﯼ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻫﺎﯼ ﺁﻧﺎﻥ ﻋﺰﯾﺰ ﺗﺮﯾﻦ ﮐﺴﺎﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﯼ ﻣﺎ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ.   ﺩﻭ ﺷﻬﯿﺪ ﻋﺰﯾﺰ ﭘﺲ ﺍﺯ 32 ﺳﺎﻝ ﮐﻪ ﻣﻔﻘﻮﺩ ﺍﻻ‌ﺛﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺎ ﻫﻤﺖ ﮔﺮﻭﻩ ﺗﻔﺤﺺ ﺳﺮﺍﻓﺮﺍﺯﺍﻧﻪ ﺑﻪ ﺯﺍﺩﮔﺎﻩ ﺷﺎﻥ ﮐﺎﺯﺭﻭﻥ ﻋﺰﯾﺰ ﺁﻣﺪﻧﺪ، ﺁﻓﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﺷﻬﺪﺍﺀ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﯼ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﺮﺝ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺩﻧﯿﺎ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻧﺎﻡ ﻭ ﯾﺎﺩﺷﺎﻥ ﺑﺮﭘﺎ ﻭ ﺟﺎﻭﯾﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖ، ﺁﻓﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﯼ ﺷﺎﻥ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩ، ﺁﻓﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﻬﺮﻭﺭﺯﯼ ﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﻭﻃﻦ ﺑﻮﺩ، ﺁﻓﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ ﻭ ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻝ ﺁﻭﺭﯼ ﺭﺷﺎﺩﺕ ﺷﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﯽ ﻧﻈﯿﺮ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺁﻓﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺟﺎﻥ ﺑﺮﮐﻔﺎﻥ ﮐﻪ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﻭﻃﻦ ﺷﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﻣﯽ ﻭﺭﺯﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻟﯿﻞ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﺷﻬﯿﺪﺍﻥ ﻣﻔﻘﻮﺩﺍﻻ‌ﺛﺮ ﻧﯿﺰ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﻫﺎ ﻭ ﺑﻪ ﺗﮑﻪ ﻫﺎﯼ ﻟﺒﺎﺱ ﻭ ﭘﻼ‌ﮎ ﺷﺎﻥ ﺑﮕﻮﯾﯿﻢ ﺁﻓﺮﯾﻦ ﻭ ﻣﺮﺣﺒﺎ ﺑﺰﻧﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻏﻮﺵ ﻭﻃﻦ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ ﺁﻥ ﻫﻢ ﭘﯿﺮﻭﺯﻣﻨﺪﺍﻧﻪ،  ﺗﺸﯿﯿﻊ ﭘﯿﮑﺮ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺷﻬﯿﺪ ﺩﺭ ﻣﯿﺪﺍﻥ ﻣﺮﮐﺰﯼ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮔﻠﺰﺍﺭ ﺷﻬﺪﺍ ﺑﺎ ﺻﻼ‌ﺑﺖ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﺷﺪ، ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﻭﻓﺎ، ﻣﺮﺩﻡ ﻗﺪﺭﺩﺍﻥ، ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﯿﭻ ﮐﺠﺎﯼ ﺩﻧﯿﺎ ﻣﺜﻞ ﺁﻥ ﻫﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﯿﺴﺖ ﺣﻀﻮﺭﯼ ﺻﻤﯿﻤﺎﻧﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺑﯽ ﺗﻌﺎﺭﻓﻬﯿﭻ  ﮐﺲ  ﺩﻟﺶ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﺸﻮﺭﺵ ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻨﮓ ﺑﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺷﺎﻥ ﺷﻬﯿﺪ ﺑﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﯼ ﯾﮏ ﻋﻀﻮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﺣﺘﯽ ﺑﺎ ﺷﻬﺎﺩﺕ، ﺍﻣﺎ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﻣﯿﻬﻦ ﻭ ﺣﻔﻆ ﺩﯾﻦ ﻭ ﻧﺎﻣﻮﺱ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻣﯽ ﻃﻠﺒﺪ ﻭ ﺁﺩﻡ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻏﺮﻭﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺯﯾﺮ ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺷﻬﯿﺪ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﺑﺎﻟﺪ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻫﻤﺸﻬﺮﯾﺎﻧﺶ ﺑﺎ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪﯼ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺳﺎﻝ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﺗﺤﻤﯿﻠﯽ ﻭ ﺩﻓﺎﻉ ﻣﻘﺪﺱ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﭘﺮ ﺷﻮﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯼ ﮔﺮﯾﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻭ ﺍﺷﮏ ﺷﻮﻕ ﺍﺯ ﻭﺭﻭﺩﺷﺎﻥ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ، ﺁﻓﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﻫﺎ ﮐﻪ ﺁﻣﺪﯾﺪ ﺍﻧﺼﺎﻓﺎ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺑﻨﯿﺎﺩ ﺷﻬﯿﺪ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻥ ﮐﺎﺯﺭﻭﻥ ﺳﻨﮓ ﺗﻤﺎﻡ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺍﺯ ﺭﯾﯿﺲ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﻣﻌﺎﻭﻧﯿﻦ ﻭ ﻫﻤﻪ ﯼ ﮐﺎﺭﻣﻨﺪﺍﻥ ﻭ ﮐﺎﺭﮐﻨﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﻫﻢ ﻣﺘﻮﻟﯽ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﻋﺰﺍ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻤﻌﻪ ﻣﺤﺘﺮﻡ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﺍﺭ ﮔﺮﺍﻣﯽ ﻭ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﻣﺴﻮﻭﻻ‌ﻥ ﻣﺤﺘﺮﻡ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻥ  ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﮐﺴﺎﻥ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺑﺎﺷﮑﻮﻩ ﻣﯽ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻧﯿﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ! ﻭﻟﯽ ﺁﻓﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﻏﯿﻮﺭ ﻭ ﻓﻬﯿﻢ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻥ ﮐﻪ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺗﺸﯿﯿﻊ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﺳﭙﺮﺩﻧﺪ ﺷﻬﯿﺪﺷﺎﻥ ﺭﺍ، ﻋﺰﯾﺰﺷﺎﻥ ﺭﺍ، ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺷﺎﻥ، ﺩﻻ‌ﻭﺭﺷﺎﻥ، ﺟﺎﻥ ﺑﺮﮐﻒ ﺷﺎﻥ ﺭﺍ، ﺁﻓﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﻫﺎ ﮐﻪ ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﯿﺪ ﺍﯾﺜﺎﺭﮔﺮ ﺷﻬﯿﺪﺗﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪ، ﺁﺩﻡ ﺫﻭﻕ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭼﻨﯿﻦ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻥ ﺑﺎ ﻋﻈﻤﺘﯽ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﻫﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺏ ﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﻭ ﺑﺎ ﻭﻗﺎﺭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﮐﺎﺯﺭﻭﻧﯽ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﯽ ﺑﺎﻟﺪ، ﺣﻀﻮﺭ ﺑﺎﻧﻮﺍﻥ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻣﻌﻨﻮﯼ ﭼﺸﻢ ﮔﯿﺮ ﺑﻮﺩ، ﻣﻦ ﻣﻄﻤﯿﻦ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﯼ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺷﻬﯿﺪ ﻋﺰﯾﺰ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺰﺕ ﺩﻭ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻋﻄﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻋﺰﺕ ﺷﻬﯿﺪ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭ ﻋﺰﺕ ﻫﻤﺮﺍﻫﯽ ﻭ ﻫﻢ ﺩﻟﯽ ﻭ ﺭﻓﺎﻗﺖ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﺎﺯﺭﻭﻥ، ﻭ ﺩﯾﺪﻧﺪ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﯽ ﻭ ﻏﯿﺮﺕ ﻫﻤﺸﻬﺮﯾﺎﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺷﻬﯿﺪﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺑﺎﻻ‌ﯼ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺭﻭﯼ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﻓﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﻫﻤﺖ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺻﻤﯿﻤﯽ. ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺑﻌﻀﯽ ﺍﺯ ﻣﺴﻮﻭﻻ‌ﻥ ﻭ ﺭﻭﺳﺎﯼ ﺍﺩﺍﺭﺍﺕ ﻭ ﻧﻬﺎﺩﻫﺎ ﻭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻫﺎ ﻧﯿﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺳﻮﺍﻟﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻮﺍﺏ ﻫﺎﯼ  ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﯾﺎ ﻣﻄﻠﻊ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﯾﺎ ﺗﻨﺒﻠﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﯾﺎ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻝ ﺷﺪﻧﺪ ﯾﺎ ...ﺍﻣﺎ ﭼﻪ ﮐﺎﺭﯼ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﻪ ﭘﯿﺸﻮﺍﺯ ﺷﻬﯿﺪ ﺁﻣﺪﻥ! ﻭ ﺗﺎ ﺁﻥ ﺟﺎ ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﺳﺮﺍﻍ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺍﻃﻼ‌ﻉ ﺭﺳﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﯾﻖ ﺭﺳﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺳﺎﯾﺖ ﻫﺎ ﯼ ﺧﺒﺮﯼ ﻭ ﮔﺮﻭﻫﺎﯼ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺍﯾﻨﺘﺮﻧﺘﯽ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﺍﺕ ﻭ ﻧﻬﺎﺩﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﮕﺮ ﺷﻬﺪﺍ ﺗﻨﺒﻠﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺗﻨﺒﻠﯽ ﻣﺎﻥ ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﻣﮕﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﻭ ﻣﺎﻝ ﻭ ﻧﺎﻣﻮﺱ ﻭ ﺧﺎﮎ ﻭﻃﻦ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻝ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻝ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﺩﺭ  ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺎﻥ ﻓﻘﻂ ﻋﺬﺭ ﻣﻮﺟﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﯿﻪ ﺍﺳﺖ ﺧﺼﻮﺻﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻥ ﭘﺴﺖ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺳﻤﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﯼ ﺧﻮﻥ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﯿﺪﺍﻥ ﺑﻪ ﻣﺴﻨﺪ ﻫﺎ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﭼﻪ ﮐﺎﺭﯼ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻦ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﭼﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭﯼ ﺧﻮﺵ ﺁﯾﻨﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺩﺭﺩﯼ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﯼ ﺷﻬﯿﺪ ﻭ ﭼﻪ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﯼ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺯﯾﺮ ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺷﻬﯿﺪ ﺭﻓﺘﻦ ﻭ ﭼﻪ ﺻﻮﺍﺑﯽ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﺷﮏ ﺭﯾﺨﺘﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﻬﺪﺍﺀ ﻭ ﭼﻪ ﻋﺰﺕ ﻭ ﻏﺮﻭﺭﯼ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﻟﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﺩﺍﺷﺘﻦ 1100 ﺷﻬﯿﺪ، ﭘﺲ ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ!؟ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﺣﺴﯿﻨﯽ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺎ ﻧﻪ ﺯﯾﻨﺒﯽ ﺍﯾﻢ! ﭘﻮﺳﺘﺮ ﺭﻓﺘﻦ ﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺭﯾﺎ ﺯﺩﯾﻢ ﻭ تکیه ﺑﺮ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺮﻡ ﻏﺮﻭﺭ!

ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺍﯾﻦ ﺣﻘﯿﺮ ﮐﻤﺘﺮ ﻋﺬﺭﯼ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﻧﯿﺎﻣﺪﻥ ﺑﻌﻀﯽ ﺍﺯ ﻣﺴﻮﻭﻻ‌ﻥ ﺍﺩﺍﺭﺍﺕ ﻭ ﻧﻬﺎﺩﻫﺎ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺑﺎ ﺷﮑﻮﻩ ﻭ ﭘﺮ ﺻﻼ‌ﺑﺖ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻓﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﻫﺎ ﮐﻪ ﺁﻣﺪﯾﺪ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺷﻬﯿﺪ ﺭﺍ ﺷﺎﺩ ﮐﺮﺩﯾﺪ ! ﺑﺎﻗﯽ ﺑﻘﺎﯼ ﻋﻤﺮﺗﺎﻥ، ﺍﻟﺘﻤﺎﺱ ﺩﻋﺎ

نویسنده: بهادر ریاضی