كازرون‌ِ ميراث خيز

کد خبر: ۲۶۶

تاریخ: ۱۵ شهريور ۱۳۸۷ - ۱۲:۵۶

عنوان خبر: كشف يك قطعه سنگ قديمي در كازرون

منبع خبر: هفته‌نامه بيشاپور، شماره 127 ، صفحه 2

كمتر از دو سال پيش بود كه در جريان حفاري‌هاي مربوط به ساخت برج‌هاي خنك‌كننده‌ي نيروگاه سيكل تركيبي كازرون، سنگ قبري با خط پهلوي سر از زمين بيرون آورد و توجه بسياري از كارشناسان را به خود جلب نمود.

كمتر از يك سال پيش بود كه حين عمليات حفاري مقابل اداره‌ي فرهنگ و ارشاد اسلامي، تعدادي سنگ مقبره نفيس متعلق به چند دهه پيش با بيل لودر از زير خاك بيرون آمد.

باز هم كمتر از يك سال پيش بود كه كوهنوردي در منطقه‌ي خشت و كنارتخته خبر از كشف تعدادي جمجمه كه پس از بررسي‌هاي اوليه مشخص شد مربوط به دوران ساسانيان است، داد.

بسياري از كازروني‌ها آنقدر خبرهايي از اين دست را چه از طريق مطبوعات و چه از طريق دوستان و آشنايان شنيده‌اند كه زمان دريافت اخبار جديدي از كشف آثار تاريخي كه مي‌تواند صفحات گمشده يا كمرنگ تاريخ ايران را نمايان‌تر سازد، آنچنان عادي برخورد مي‌كنند كه گويي خبر يك حادثه‌ي معمولي رانندگي را مي‌خوانند.

اهميت و ارزش تاريخي كازرون و وجود ظرفيت‌هاي باستاني فراواني كه اين شهر را به لحاظ دارا بودن اسناد پرارزش تاريخي، به منطقه‌اي ويژه در نوع خود تبديل نموده بر كسي پوشيده نيست. اما شناخت و بهره‌برداري مناسب از آنها و حفظ و احياء وجب به وجب اين خاك امري است كه همچنان در بن‌بستي از راهكارهاي غيرقابل اجرا باقي مانده است و اين امر موجب شده روز به روز آثار بيشتري را از دست دهيم.

باغداري را مي‌شناسم كه مي‌گفت مدتي پيش حين حفاري در باغ خود (در يكي از روستاهاي كازرون) به كوزهاي سفالين و نسبتاً بزرگ برخورد كرده كه با نقوش بسيار زيبايي بر روي آن نيز تزيين شده بود. اما از ترس اينكه با افشاي اين مطلب باغ وي از تملكش خارج شده و به قول خودش دردسرساز شود، سريعاً كوزه را شكسته و از بين برده است. گمان كنم ذكر اين مثال مي‌تواند بيانگر ميزان كاستي‌ها و يا شايد هم كم‌كاري‌هاي قشر فرهنگ‌ساز و مدافع فرهنگ در ايران‌زمين و به خصوص شهرستان كازرون باشد. شايد هم ريشه در آن داشته باشد كه هنوز نتوانسته‌ايم الگوهاي مناسب و قابل اجرايي را براي عموم مردم در جهت حركت اقتصادي و فرهنگي به سوي آثار تاريخي طرح ريزي نماييم و تا آن زمان همچنان بايد كشف كنيم و از دست دهيم.

منبع: هفته‌نامه بيشاپور: 11 شهريور 1387، ش 128، ص 3.

نویسنده: محسن عباس‌پور