خط‌كش تقوي

کد خبر: ۴۶۷۸

تاریخ: ۲۴ تير ۱۳۸۹ - ۱۶:۱۷

خط كش تقوا منم منم، من كه منم، من من، من انقلاب كردم، من زحمت كشيدم، من جنگيدم، من به مردم خدمت كردم، اگر من نبودم، فرهنگ نبود، دين نبود، شهر نبود، كشور نبود، من مردم را بيدار كردم، اگر من نبودم فلاني رأي نمي آورد، و نهايتاً اگر من نبودم دنيا آخر مي شد .

آه چقدر خودمان بزرگ مي پنداريم و عزيز و پرخاصيت. همين خود بزرگ بيني ها باعث مي شود كه من من از زبان ها خارج شود و البته ممكن است زبان را كنترل كرد، اما رفتار خود بزرگ بين قابل كنترل نيست.

جابر بن عبدا... گفت: به در خانه‌ي پيغمبر (ص) رفتم و آن حضرت را صدا زدم، پيامبر فرمود: كيست؟ گفتم منم، پيامبر(ص) بيرون آمد در حالي كه مي‌فرمود: منم، منم. خدا نكند كار اندكمان برايمان بزرگ جلوه كند، آن وقت بدبختي پشت بدبختي است كه به سراغمان مي آيد، آن وقت منت است كه تحويل اين و آن مي دهيم. حتي به خدا هم رحم نمي كنيم و منّت سر خدا مي گذاريم، اين ها آفت شخصيتي و جامعه شناختي است، از ديگر آفت ها اين است كه كارها و نتيجه‌ي فعاليت‌هاي ديگران را به نفع خودمان مصادره كنيم، خون دل و رنج و زحمت ديگران را به حساب خودمان بگذاريم بعد هم دم از عدالت و دادگري بزنيم.

بزرگي مي گفت: همه ي اين ها از سر خود پسندي است. كه كم كم آدم دچار آن مي شود و يا بر اثر تعريف و تمجيد اين و آن انسان دچارش مي شود، ديگر عيبي در خود نمي‌بيند، و خود را در همه ي زمينه ها محق مي داند، حتي چنين آدمي خودش ملاك خوبي ها و بدي ها مي شود، خودش خط كش مي شود و تقواي مردم را اندازه مي گيرد، اين باتقواست، آن نيست، ملاك چيست؟ من مي گويم. حتي اگر زمينه ببيند، بهشت و جهنم هم تفسير مي كند،

آري، آن قدر آدم هاي با تقوا و مشهور ناپرهيزگاري بودند كه دم مرگ به توبه هم نرسيدند و آن قدر هم آدم هاي بي تقوا و ناپرهيزگار بودند كه عاقبت به خير شدند پس خيلي قيافه نگير و پرهيزگاري و زهد و تقوايت به رخ يك لاقباهاي به ظاهر ناپرهيزگار نكش چرا كه امر تقوا امري دروني است.

عيب رندان مكن اي زاهد پاكيزه سرشت

كه گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نيكم اگر بد تو برو خود را باش

هر كسي آن درود عاقبت كار كه كشت

امام صادق(ع) فرمود: هر كه خودپسند باشد ناپسند مي شود و هر كه خود رأي باشد نابود مي شود .

عيسي بن مريم فرمود: «من بيماران را مداوا كردم و به اذن خدا شفايشان دادم، كور مادرزاد و پيس را به اذن خداوند بهبود بخشيدم، مردگان را به اذن خداوند زنده كردم و در صدد معالجه ي احمق برآمدم اما نتوانستم او را اصلاح گردانم،

عرض شد : اي روح الله! احمق كيست؟

فرمود: خود رأي و خود پسند، كسي كه همه ي فضايل را براي خودش قايل است و عيبي در خود نمي بيند، هر چه حقوق و حق است براي خودش مي داند و براي ديگران نسبت به خود حقي قايل نيست . اين همان احمق است كه براي درمان او راه و چاره اي وجود ندارد.»

نویسنده: كاظم دهقانيان‌فرد